چه قدر بد است اضافه بودن، مورد ترحم بودن، مورد مهربانی قرار گرفتن؛ مهربانی کسی که تو را دوست ندارد و فقط چون مهربان است به تو مهربانی می کند. کاش مثل یک دندان کرم خورده، خودم را از زندگی ات جدا می کردم. بگذار این یک ماه که مجبوریم با هم باشیم بگذرد. اگرچه تو مجبور نیستی… کاش خودت ول می کردی و می رفتی، کاش دست از ترحمت برمی داشتی و مرا از خودت دور می کردی. کاش…

گاهی طوری با آدم برخورد می کنی که انگار همین امروز با من آشنا شده ای. انگار احمقی مثل من را تا حالا ندیده ای. جوری برخورد می کنی که من حتی حاضر نیستم در مورد تو چنین فکری بکنم چه برسد به چنان برخوردی. می دانم از این که یک گاو دوستت دارد زجر می کشی. می دانم. سخت هم هست. ولی به خودت فشار نیار؛ هر بار که بخواهی شر من از سرت کم شود این کار را خواهم کرد. تو فقط بگو؛ بگو من بروم گم شوم… می روم نابود می شوم. همین یک ماه دیگر را تحمل کن؛ خودم را از زندگی ات حذف می کنم. من توی زندگی تو جایی ندارم. این را خودت هم می دانی.

تو همه چیز را می دانی… من هم همه چیز را می دانم. مشکل فقط از خریت من است و بس. از خدا بخواه من را کمک کند تا شرم را از سرت کم کنم.

آن روز هیچ نگفتم و فقط مانده بودم که من هیچ اختیاری در ظاهر خودم نداشتم و مواخذه شدم. امشب که به خاطر نمی دانم چه کوفت و زهرماری اعصابت خرد است و همه را سر من خالی می کنی همه اش یاد آن روز می افتم. آن روز که یکی از بدترین روزهای زندگی من بود

من، میز قهوه‌خانه و چایی که مدتی‌ست…
هی فکر می‌کنم به شمایی که مدتی‌ست…
«یک لنگه کفش» مانده به جا از من و تویی
در جستجوی «سیندرلایی» که مدتی‌ست…
با هر صدای قلب، تو تکرار می‌شود
ها! گوش کن به این اُپرایی که مدتی است…
هر روز سرفه می‌کنم اندوه شعر را
آلوده است بی‌تو هوایی که مدتی‌ست…
…
دیگر کلافه می‌شوم و دست می‌کشم
از این ردیف و قافیه‌هایی که مدتی‌ست…
کاغذ مچاله می‌شود و داد می‌زنم:
آقا! چه شد سفارش چایی که مدتی‌ست…

نجمه زارع